Switch to: uk
28 March 2017 04:42AM

กับดักการจัดการ

06 Jul 11 ,  สุวรรณชัย โลหะวัฒนกุล
  • 0

ตอนนี้ดูเหมือนประเทศไทยติดกับดักการเมืองหนักเข้าไปทุกที กี่ปีแล้วที่เราวนเวียนอยู่ในวังวนของปัญหาหลากสีตั้งแต่สีเหลืองปิดสนามบิน สีแดงเผาราชประสงค์ จนตอนนี้ก็ไม่แน่ใจว่า สีเหลืองกับสีแดงเขาจะรู้ตัวไหมว่า สีที่แท้จริงในตัวเขาคือ สีธงชาติไทย และต้องปรับตัวเพื่อความเป็นหนึ่งเดียวกันที่จะทำให้ประเทศไทยเดินหน้าได้เสียที เศรษฐกิจแย่เราอาจมีวันฟื้น แต่ถ้าสังคมเสื่อมด้วยความขัดแย้งและเกลียดชัง แล้วเราจะเดินต่อไปอย่างไรให้ลูกหลานไทยไม่เดือดร้อนตาม แค่ปัญหาภัยธรรมชาติ และวิกฤติการเศรษฐกิจโลกถดถอยก็หนักหนาสาหัสแล้ว ต้องมาแบ่งแยก และหาพวกด้วยระบบประชานิยมไร้ที่มาที่ไปของการวางแผนงบประมาณ แต่ละพรรคการเมืองมีแต่แผนจ่ายออก แล้วไม่เห็นเสนอแนวทางหาเงินเข้าประเทศ เลยงงกับ “ความเป็นผู้จัดการ” ของพวกนักการเมืองมาก เราอาจไม่ได้แค่หยุดนิ่งแล้ว ตอนนี้เราอาจจะกำลังถอยหลังอยู่ก็เป็นได้ ถ้าเราไม่รีบแก้ไขปรับปรุง และเพิ่มความเป็นผู้จัดการให้กับพวกนักการเมืองก่อน ผมว่าพวกเขาติด “กับดักการจัดการ” อยู่ แต่ช่างเขาเถอะ พวกเราอย่าติดกับดักตอนบริหารจัดการองค์กรของเราเองก็พอ

 

กับดักแรก กับดักของ “ความอยากเป็นที่รักที่ถูกใจ” ถ้าอย่างนักการเมืองจะเห็นได้ชัดเลยด้วยการให้กันไม่เลิก เอาใจให้ไม่อั้น เพื่อแลกกับความชื่นชอบแล้วเทคะแนนเสียงให้จากประชาชนที่ได้รับข้อเสนอนั้นๆ จนบางครั้งยังอดคิดไม่ได้เลยว่า ทำไมเขาไม่สร้างผลงาน หรือสอนแนะนำให้คนไทยขวนขวายทำงาน กลับยัดเยียดการได้มาง่ายๆ แบบไม่ต้องลงมือทำให้กับคนไทย แล้วสุดท้ายใครล่ะที่เสียหาย ถ้าไม่ใช่คนไทยที่ได้อะไรมาง่ายๆ แบบนั้น ลองกลับดูที่องค์กร คงปฏิเสธไม่ได้ว่าเราเห็นผู้จัดการหรือผู้บริหารบางคนไม่กล้าปฏิเสธต่อสิ่งที่ไม่ดีไม่ควรที่เกิดจากพวกมากลากไป ไม่กล้ายกเลิกการทำงานที่ไม่ก่อเกิดประโยชน์เพียงเพราะที่ผ่านมาก็ทำกันแบบนี้ กลัวเปลี่ยนแปลงแล้วเกิดผลกระทบ สร้างความไม่พอใจขึ้นในหมู่พนักงานทั้งๆ ที่ผลลัพธ์ไม่เป็นไปตามแผนก็ตาม

               

กับดักที่สอง กับดักการแก้ปัญหาที่อาการไม่ใช่ที่สาเหตุ บ่อยครั้งที่เห็นผู้จัดการตื่นเต้นกับปัญหาที่เกิดขึ้นและหา “ผู้ทำผิด” มาลงโทษโดยที่ขาดการวิเคราะห์ถึงสาเหตุที่แท้จริงของปัญหา จึงทำให้ปัญหาอาจเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้ รวมทั้งอาจส่งผลทำให้ผู้จัดการคนนั้นขาดความน่าเชื่อถือไปเลยทีเดียวถ้ายังมัวแต่หาข้อแก้ตัวเพื่อแก้ต่างไปเรื่อยๆ

               

กับดักที่สาม กับดักการหมกมุ่นผิดที่ เหมือนกับแต่ละวันผ่านไปอย่างวุ่นวาย หมดเวลาไปอย่างรวดเร็ว แต่ไม่มีผลลัพธ์เกิดขึ้นตามเป้าหมายองค์กรแต่อย่างใด กับดักนี้เกิดขึ้นบ่อยกับผู้จัดการที่ยังอยากเป็นผู้ปฏิบัติการ หรือเคยชินกับการลงรายละเอียดด้วยตัวเองทุกเรื่อง ทำให้แต่ละวันหมดไปด้วยเรื่องเล็กน้อยร้อยแปดพันเก้าเรื่อง แต่ไม่บรรลุเป้าหมายองค์กร

               

กับดักสุดท้าย กับดักคิดมากคุยมากแต่ไม่ลงมือ กับดักนี้ขอวนกลับมานักการเมืองอีกครั้ง ดูตอนเขาหาเสียงสิครับ “พูดไปก่อน ทำได้ไม่ได้ค่อยว่ากัน” ก็เห็นอยู่บ่อยๆ มีอีกประเภทประชุมกันอยู่นั่นแหละ ถกเถียงกันไม่เลิก ทำให้การตัดสินใจล่าช้า จนบางครั้งคิดมากเกิน คิดคำตอบที่ดีที่สุดไม่ได้เสียที เลยไม่ได้ตัดสินใจลงมือทำอะไรสักอย่าง สิ่งใหม่ๆ ดีๆ ก็เลยไม่เกิดขึ้น เพราะกับดักรู้เยอะเกินไปของผู้จัดการบางคนนี่แหละ

                

ตอนนี้เราคงรู้ผลการเลือกตั้งไปแล้ว ก็หวังแค่ว่าพรรคที่ได้รับความไว้วางใจเป็นรัฐบาลจะสามารถทำในสิ่งที่พูดหาเสียงมาตลอดได้ และเริ่มจริงจังกับการลงมือสร้างคนให้ลุกขึ้นมาหาปลามากกว่าการเอาใจประชาชน หาปลาให้ประชาชนกิน(แต่ตัวเองอาจกินอิ่มกว่า)เสียที ประเทศไทยอาจอยู่ในสถานการณ์ที่เปราะบางที่สุดก็เป็นได้ เพราะเริ่มไม่แน่ใจเหมือนกันว่า นอกจากกับดักการจัดการแล้วเราอาจมีปัญหาเรื่องวิกฤติผู้นำด้วยก็เป็นได้ พรรคหนึ่ง หนึ่งคนคิดอีกคนทำ ส่วนอีกพรรคหนึ่ง คนนำดี แต่ต้องมีวิบากกรรมพรรคร่วมที่ติดมาด้วย ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม การมีส่วนร่วมของพวกเราประชาชนอาจช่วยได้ไม่วันใดก็วันหนึ่ง ช่วยกันนะครับเพื่อประเทศไทยของลูกหลานไทยจะได้สดใสกว่าเดิม